We firmly believe and unreservedly confess that there is only one true God, eternal and immeasurable, almighty, unchangeable, incomprehensible and ineffable, Father, Son and Holy Spirit, three persons but one absolutely simple essence, substance or nature. The Father is from none, the Son from the Father alone, and the Holy Spirit from both equally, eternally without beginning or end; the Father generating, the Son being born, and the holy Spirit proceeding; consubstantial and coequal, co-omnipotent and coeternal; one principle of all things, creator of all things invisible and visible, spiritual and material; who by his almighty power at the beginning of time created from nothing both spiritual and material creatures, that is to say angelic and earthly, and then created human beings composed as it were of both spirit and body in common. (Profession of Faith, Fourth Lateran Council, 1215)


God and His Providence

Author: Rev. William G. Most

One God

In the first article of the Apostle's Creed we express our belief in the existence of God. He is a pure spirit, that is, He has no matter at all, and no parts.

We call Him Father, since He is the supreme source of everything, the one "from whom all Fatherhood in heaven and on earth takes its name" (Ephesians 3. 16).

We call Him the Creator, since He has made all things , not out of some previously existing material, but simply out of nothing. He has infinite power. By just willing it, He can do all things. So in Genesis 1 He merely spoke and said, "Let there be light." And light came into existence. Really, He did not speak in our sense of the word; He merely willed it, and it came into being.

To describe Him we use the word attributes. These are the perfections that He has, which we attribute to Him by comparison with creatures. Some of His attributes belong to Him by His very nature; others belong to Him in relation to the world He made.

The chief attributes that are His by His very nature are His unchangeability and eternity. He is unchangeable. Since He has the fullness of being, He could not change into anything higher or better, or acquire anything: "I, the Lord, do not change," He said through the prophet Malachi (3:6). We call Him eternal, not in the sense that there always was time, and in it He always was. No, since He is unchangeable there is no past or future for Him: all is one unchanging present. So when we say that He made the world--a past expression--to His divine mind it registers as present! "Before the mountains were born, before you brought forth the earth and the world, from everlasting to everlasting you are, O God" (Psalm 90:2).

There are attributes that follow upon God's relation to this world. He is omnipotent or almighty because "nothing is impossible to God" (Luke 1:37). The book of Sirach 23:20 says: "Before they were made, all things were known to Him." So He is all-knowing, or omniscient. We say He is present everywhere. In Jeremiah 23:24 He said: "Do I not fill heaven and earth?" Yet He is not present in the sense of taking up space, as we do: we say a Spirit is present wherever it causes an effect. He caused all things to come into being, and keeps them in being. Since He rewards good and punishes evil we call Him all-just. St. Paul wrote (Romans 2:6): "He will repay each one according to his works." He guides and directs the paths of all creatures, and hence the First Epistle of Peter 5:7 can say: "Cast all your care upon Him, for He takes care of you". He is all-good since He is the author of everything that is good, and wills eternal good to us. Psalm 136:1, "Give thanks to the Lord for He is good."

It is strictly correct to say that God is love, since if we said that He has love, there would be a duality, two. But He is totally unity. He is identified with each of His attributes. So He is mercy, He is justice, and therefore in some way, mercy and justice are identified in Him. His justice is His mercy is Himself, and so on for all His attributes.

God's Providence

His providence watches over and guides everything: "No creature is invisible before Him: all are bare and uncovered to His eyes" (Hebrews 4:13). His wisdom "extends from end to end mightily and governs all well" (Wisdom 8:1).

This providence extends especially to man. As we saw from 1 Timothy 2:4, He "wills all to be saved". That will to save us is so great that He did not spare His only Son, but sent Him to a horrible death, to make eternal life open for us (Rom 8:32). Thus He really, "proved His love" (Rom 5:8). For the greater an obstacle the one who loves can get over in trying to bring happiness and well-being to the beloved, the greater the love must be. So He gives His helps, His grace, most abundantly, since the infinite price of redemption (cf. 1 Cor 6. 20; 7:23) paid for an infinite treasury of forgiveness and grace for each individual one, for "He loved me, and gave Himself for me" (Galatians 2:20). This does not mean that someone could say: Since I have so great an abundance going for me, I can sin greatly most of my life, and pull up short at the end. No, one who sins much becomes spiritually blind, incapable of receiving the graces God so greatly wills to give him.

If we follow up the most basic comparison used by Our Lord Himself in the Gospel we would say: God is our Father. As such, He wants all His children to turn out well. But if someone then throws aside His graces to such an extent that he cannot be saved - becoming blind - then with sorrow the Father must let him be lost. But otherwise, He will save us, not because we earned it, but because He, like any good Father, wants all His children to turn out well. So St. Paul speaks of sinners as not being able to "inherit the kingdom" (1 Cor 6:10; Eph 5:5). When we inherit from our parents, we do not say we earned it: we get it because they are good, not that we are good. But we could have earned to lose that inheritance by being evil. So Paul said in Romans 6:23: "The wages of sin [what we earn] is death; the free gift of God [unearned] is eternal life." As a student once said: "As to salvation, you cannot earn it, but you can blow it."

If we live with this attitude and realization, we fulfill what Our Lord called for: "If you do not change and become like little children, you will not enter the kingdom of heaven" (Matthew 18:3).

The very first grace is normally the grace to pray. Other things then follow. St. Augustine wrote well: "See these things, Lord, mercifully, and free us who now call on you. Free also those who do not yet call on you, so that they may call on you, and you may free them" (Confessions 1:9).

When God decided to create the human race, it was inevitable to give them free will--otherwise it would be something other than the human race. He saw this would give an opening to great evils, but also to very great goods. He decided to as it were buy the package.

There is so much evil in the world. Why? Physical evils result from the frailty of creatures, made out of nothing. To stop all of these, God would need to multiply miracles very frequently--but then He would contradict Himself, constantly going beyond the laws of nature which He Himself had established. Moral evils come from the fact that He gave us free will--opening the way, as we said, to great good, and great evil. Again, to prevent these would take miracles of grace constantly, which would be out of order. And it would reduce human freedom also. However, He can and does draw much good out of evil, e.g., evils provide the material for the patience of the just; physical evils give opportunity for much charity.

Spas vsederzhitel sinay.jpg



And we believe in one Lord Jesus Christ, the only-begotten Son of God, born from the Father before all the ages, God from God, light from light, true God from true God, begotten, not made, of one substance with the Father, through Whom all things were made. For us men, and for our salvation, He came down from heaven, and by the power of the Holy Spirit, He took on flesh from the Virgin Mary, and became man. (Nicene-Constantinopolitan Creed A.D. 325, 381).

So, following the saintly fathers, we all with one voice teach the confession of one and the same Son, our Lord Jesus Christ: the same perfect in divinity and perfect in humanity, the same truly God and truly man, of a rational soul and a body; consubstantial with the Father as regards his divinity, and the same consubstantial with us as regards his humanity; like us in all respects except for sin; begotten before the ages from the Father as regards his divinity, and in the last days begotten for us and for our salvation from Mary, the virgin God-bearer as regards his humanity; one and the same Christ, Son, Lord, only-begotten, acknowledged in two natures which undergo no confusion, no change, no division, no separation; at no point was the difference between the natures taken away through the union, but rather the property of both natures is preserved and comes together into a single person and a single subsistent being; he is not parted or divided into two persons, but is one and the same only-begotten Son, God, Word, Lord Jesus Christ, just as the prophets taught from the beginning about him, and as the Lord Jesus Christ himself instructed us, and as the creed of the fathers handed it down to us (Council of Chalcedon, 451).


"And He was crucified for our sakes, under Pontius Pilate; He suffered and was buried" (Nicene-Constantinopolitan Creed A.D. 325, 381).

"When Pontius Pilate governed the province of Judea under Tiberius Caesar, Christ our Lord was nailed to a cross. Having been siezed as an evildoer, mocked, outraged and tortured in various ways, he was finally crucified (The Roman Catechism).

In obedience to His heavenly Father, Jesus Christ freely offered himself to the Father as a sacrifice for the redemption of all mankind. This redemption has three basic aspects. 1) Because Jesus is God, His sacrificial death on the cross (an outward sign of His perfect obedience) was an action of infinite moral value, and so was pleasing to God. Since it was an offering made in the name of the whole human race, this sacrifice restored mankind to God's friendship, which had been lost by sin. 2) As an an of perfect obedience which would not have taken place if man had not sinned, Jesus's death more than compensated for the damage done to the objective moral order by sin, which is disobedience of God's law. 3) Thus, Jesus's death on the cross formed the basis for a new covenant between God and man. Man's part of the covenant consists in the redemptive work of Christ, who acted on behalf of all men. (For the role played by the Virgin Mary, His Mother, see the section on Mary.) God, in return, has promised to all men an abundance of His grace. Through this grace, if we do not refuse it by sin, we receive a share in God's own life, and so become His adopted sons and daughters, co-heirs with Christ of eternal glory in heaven.


He descended into hell; on the third day He rose again from the dead, in accordance with the Scriptures. (Apostle's Creed (parts by mid-second century), Nicene-Constantinopolitan Creed, A.D. 325, 381).

For I handed on to you as of first importance what I in turn had received: that Christ died for our sins in accordance with the scriptures, and that he was buried, and that he was raised on the third day in accordance with the scriptures, and that he appeared to Cephas, then to the twelve. Then he appeared to more than five hundred brothers at one time, most of whom are still alive, though some have fallen asleep. Then he appeared to James, then to all the apostles. Last of all, as to one untimely born, he appeared also to me.... If Christ has not been raised, your faith is futile and you are still in your sins. Then those also who have fallen asleep in Christ have perished. If for this life only we have hoped in Christ, we are of all people most to be pitied. But in fact Christ has been raised from the dead, the first fruits of those who have fallen asleep. For since death came through a man, the resurrection of the dead has also come through a man; for as all die in Adam, so all will be made alive in Christ (1st Letter of Paul to the Corinthians, 15:3-22).


"On the fortieth day after the resurrection, he ascended into heaven with his body, in which he had risen, and his soul, and took his seat at the right hand of the Father; thence on the tenth day he sent the Holy Spirit" (Profession of Faith by Pope St. Leo IX, 1053).

Jesus ascended into heaven body and soul, by His own power. He now sits at the right hand of His Father, enthroned, even insofar as He is man, as King of the Universe. From heaven, He sent the Holy Spirit to assist His Church, and there He pleads for us as our Mediator and Advocate with the Father. He remains present in His Church through the Mass and the sacraments, the liturgy, the Gospels, and especially through His real presence, body, blood, soul and divinity, in the Holy Eucharist.








The Basic Catholic Catechism, PART TWO: The Apostle's Creed, First Article of the Creed: "I believe in God the Father Almighty, Creator of heaven and earth.", By William G. Most. (c) Copyright 1990 by William G. Most





เราเชื่ออย่างแน่วแน่และยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไขว่ามีพระเจ้าเที่ยงแท้เพียงองค์เดียวเท่านั้น นิรันดร์และวัดไม่ได้ ผู้ทรงฤทธานุภาพ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง เข้าใจยาก และไม่สามารถอธิบายได้ พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ สามคนแต่เป็นแก่นสาร แก่นสาร หรือธรรมชาติที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง พระบิดามิได้ทรงมาจากผู้ใด พระบุตรมาจากพระบิดาเพียงผู้เดียว และพระวิญญาณบริสุทธิ์จากทั้งสองอย่างเท่าๆ กัน ชั่วนิรันดร์โดยไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด กำเนิดพระบิดา พระบุตรประสูติ และพระวิญญาณบริสุทธิ์ดำเนินไป เป็นรูปเป็นร่างและเท่าเทียมกัน, มีอำนาจทุกอย่างและร่วมกัน; หลักการเดียวของทุกสิ่ง ผู้สร้างทุกสิ่งที่มองไม่เห็นและมองเห็นได้ จิตวิญญาณและวัตถุ ซึ่งโดยอำนาจอันทรงพลังของเขาในตอนต้นของเวลาสร้างจากความว่างเปล่าทั้งสิ่งมีชีวิตทางวิญญาณและทางวัตถุนั่นคือเทวดาและทางโลกแล้วสร้างมนุษย์ที่ประกอบด้วยทั้งวิญญาณและร่างกายที่เหมือนกัน (อาชีพแห่งศรัทธา, Fourth Lateran Council, 1215)



ในบทความแรกของ Apostle's Creed เราแสดงความเชื่อของเราในการดำรงอยู่ของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ นั่นคือ พระองค์ไม่มีความสำคัญใดๆ เลย และไม่มีส่วนใดๆ

เราเรียกพระองค์ว่าพระบิดา เนื่องจากพระองค์ทรงเป็นแหล่งสูงสุดของทุกสิ่ง พระองค์ "ผู้ทรงเป็นบิดาในสวรรค์และบนแผ่นดินโลก" (เอเฟซัส 3. 16)

เราเรียกพระองค์ว่าพระผู้สร้าง ในเมื่อพระองค์ได้ทรงสร้างทุกสิ่ง ไม่ใช่จากวัสดุที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ แต่เพียงเกิดจากความว่างเปล่า เขามีพลังอนันต์ เพียงแค่เต็มใจ พระองค์จะทรงทำทุกสิ่งได้ ดังนั้นในปฐมกาล 1 พระองค์ตรัสเพียงว่า "ขอให้มีความสว่าง" และแสงสว่างก็เกิดขึ้น แท้จริงแล้ว พระองค์ไม่ได้ตรัสในความหมายของเรา เขาแค่ต้องการมันและมันก็เกิดขึ้น

เพื่อบรรยายถึงพระองค์ เราใช้คำว่า คุณลักษณะ สิ่งเหล่านี้เป็นความสมบูรณ์แบบที่พระองค์ทรงมี ซึ่งเราถือว่าพระองค์เทียบได้กับสิ่งที่ทรงสร้าง คุณลักษณะบางอย่างของพระองค์เป็นของพระองค์โดยธรรมชาติของพระองค์ คนอื่นเป็นของพระองค์เมื่อเทียบกับโลกที่พระองค์ทรงสร้าง

คุณลักษณะหลักที่เป็นของพระองค์โดยธรรมชาติของพระองค์คือความไม่เปลี่ยนแปลงและนิรันดรของพระองค์ เขาไม่เปลี่ยนแปลง เนื่องจากพระองค์มีความบริบูรณ์ของการเป็นอยู่ พระองค์จึงไม่สามารถเปลี่ยนเป็นอะไรที่สูงกว่าหรือดีกว่า หรือได้รับสิ่งใดๆ เลย “เรา พระเจ้า อย่าเปลี่ยน” พระองค์ตรัสผ่านศาสดาพยากรณ์มาลาคี (3:6) เราเรียกพระองค์ว่านิรันดร์ ไม่ใช่ในแง่ที่ว่ามีเวลาเสมอ และพระองค์ทรงเป็นเสมอในนั้น ไม่เลย เนื่องจากพระองค์ไม่เปลี่ยนแปลง จึงไม่มีอดีตหรืออนาคตสำหรับพระองค์ ทั้งหมดเป็นเพียงปัจจุบันที่ไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นเมื่อเรากล่าวว่าพระองค์ทรงสร้างโลก - การแสดงออกในอดีต - ถึงจิตใจอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ มันลงทะเบียนเป็นปัจจุบัน! “ก่อนที่ภูเขาจะถือกำเนิด ก่อนที่พระองค์จะทรงให้แผ่นดินและโลก พระองค์ทรงดำรงอยู่ตั้งแต่นิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์กาล” (สดุดี 90:2)

มีคุณลักษณะที่เป็นไปตามความสัมพันธ์ของพระเจ้ากับโลกนี้ พระองค์ทรงมีอำนาจทุกอย่างหรือทรงฤทธานุภาพเพราะ "ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้สำหรับพระเจ้า" (ลูกา 1:37) หนังสือศิรัช 23:20 กล่าวว่า: "ก่อนที่พวกเขาจะถูกสร้างขึ้น พระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง" ดังนั้นพระองค์จึงทรงรอบรู้หรือรอบรู้ เรากล่าวว่าพระองค์ทรงสถิตอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในเยเรมีย์ 23:24 พระองค์ตรัสว่า "เราไม่เติมฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกหรือ" ทว่าพระองค์ไม่ได้ประทับอยู่ในแง่ของการครอบครองพื้นที่ เหมือนที่เราทำ: เรากล่าวว่าพระวิญญาณสถิตอยู่ทุกที่ที่มันทำให้เกิดผล พระองค์ทรงบันดาลให้ทุกสิ่งมีขึ้น และทรงดำรงอยู่ เนื่องจากพระองค์ทรงตอบแทนความดีและลงโทษความชั่ว เราจึงเรียกพระองค์ว่าเป็นผู้เที่ยงธรรม นักบุญเปาโลเขียน (โรม 2:6) ว่า “เขาจะตอบแทนแต่ละคนตามผลงานของเขา” พระองค์ทรงนำทางและชี้นำเส้นทางของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด และด้วยเหตุนี้จดหมายฉบับแรกของเปโตร 5:7 จึงกล่าวได้ว่า: "มอบความห่วงใยของคุณทั้งหมดให้กับพระองค์ เพราะพระองค์ทรงดูแลคุณ" พระองค์ทรงดีทุกอย่างเพราะพระองค์ทรงเป็นผู้เขียนทุกสิ่งที่ดีและประสงค์ดีชั่วนิรันดร์แก่เรา สดุดี 136:1 "จงขอบพระคุณพระเจ้าเพราะพระองค์ประเสริฐ"

เป็นการถูกต้องอย่างยิ่งที่จะบอกว่าพระเจ้าเป็นความรัก เพราะถ้าเรากล่าวว่าพระองค์ทรงมีความรัก ก็จะมีความเป็นคู่ สองอย่าง แต่พระองค์ทรงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันโดยสิ้นเชิง พระองค์ทรงระบุคุณลักษณะแต่ละอย่างของพระองค์ ดังนั้นพระองค์ทรงเป็นความเมตตา พระองค์ทรงเป็นความยุติธรรม และด้วยเหตุนี้ ความเมตตาและความยุติธรรมจึงระบุอยู่ในพระองค์ในทางใดทางหนึ่ง ความยุติธรรมของพระองค์คือพระเมตตาของพระองค์เอง เป็นต้น สำหรับคุณลักษณะทั้งหมดของพระองค์


ความรอบคอบของพระองค์ดูแลและชี้นำทุกสิ่ง: "ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่มองไม่เห็นต่อพระพักตร์พระองค์ ทุกสิ่งล้วนเปลือยเปล่าและมองไม่เห็นต่อพระเนตรของพระองค์" (ฮีบรู 4:13) ปัญญาของพระองค์ "ขยายจากปลายสู่ปลายอย่างมีอานุภาพและปกครองได้ดี" (ปัญญา 8:1)

ความรอบคอบนี้ขยายไปถึงมนุษย์โดยเฉพาะ ดังที่เราเห็นจาก 1 ทิโมธี 2:4 พระองค์ "ประสงค์ให้ทุกคนได้รับความรอด" ความประสงค์ที่จะช่วยเราให้รอดนั้นยิ่งใหญ่มากจนพระองค์ไม่ทรงละเว้นพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ แต่ทรงส่งพระองค์ไปสู่ความตายอันน่าสยดสยอง เพื่อเปิดชีวิตนิรันดร์ให้เรา (โรม 8:32) พระองค์จึงทรง "พิสูจน์ความรักของพระองค์" (โรม 5:8) สำหรับอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ของคนที่รักสามารถเอาชนะในการพยายามนำความสุขและความเป็นอยู่ที่ดีมาสู่ผู้เป็นที่รักได้ความรักก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นพระองค์จึงทรงให้ความช่วยเหลือ พระคุณของพระองค์อย่างมากมายที่สุด เนื่องจากราคาการไถ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด (เปรียบเทียบ 1 คร 6. 20; 7:23) ได้จ่ายคลังแห่งการอภัยโทษและพระคุณที่หาได้ไม่สิ้นสุดสำหรับแต่ละคน เพราะ "พระองค์ทรงรักฉัน และประทานพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า” (กาลาเทีย 2:20) นี่ไม่ได้หมายความว่าจะมีคนพูดว่า: เนื่องจากฉันมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก ฉันจึงสามารถทำบาปได้เกือบทั้งชีวิต และล้มเหลวในตอนท้าย ไม่ คนที่ทำบาปมากจะกลายเป็นคนตาบอดฝ่ายวิญญาณ ไม่สามารถรับพระหรรษทานที่พระเจ้ามีพระประสงค์อย่างยิ่งที่จะประทานแก่เขา

หากเราติดตามการเปรียบเทียบพื้นฐานที่สุดที่พระเจ้าของเราใช้เองในข่าวประเสริฐ เราจะกล่าวว่า พระเจ้าคือพระบิดาของเรา ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงทรงต้องการให้บุตรธิดาทุกคนของพระองค์เป็นไปด้วยดี แต่ถ้าใครละทิ้งพระหรรษทานของพระองค์เสียจนไม่สามารถช่วยให้รอดได้ - ตาบอด - เมื่อนั้นพระบิดาจะต้องทรงปล่อยให้เขาหลงทางไปด้วยความโศกเศร้า มิฉะนั้น พระองค์จะทรงช่วยเราให้รอด ไม่ใช่เพราะเราหามา แต่เพราะพระองค์ เช่นเดียวกับพระบิดาที่ดีพระองค์อื่นๆ ทรงต้องการให้บุตรธิดาทุกคนของพระองค์เป็นไปด้วยดี ดังนั้น นักบุญเปาโลจึงพูดถึงคนบาปว่าไม่สามารถ "สืบทอดอาณาจักร" ได้ (1 คร 6:10; อฟ 5:5) เมื่อเรารับมรดกจากพ่อแม่ เราไม่ได้บอกว่าเราได้รับมัน เราได้รับมาเพราะพวกเขาดี ไม่ใช่ว่าเราดี แต่เราสามารถหารายได้ที่จะสูญเสียมรดกนั้นด้วยการเป็นคนชั่ว ดังนั้น เปาโลจึงกล่าวในโรม 6:23 ว่า "ค่าจ้างของความบาป [สิ่งที่เราได้รับ] คือความตาย ของประทานที่พระเจ้าไม่ทรงได้รับคือชีวิตนิรันดร์" ดังที่นักเรียนคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า: "ในเรื่องความรอด คุณไม่สามารถหามาได้ แต่คุณสามารถระเบิดได้"

หากเราดำเนินชีวิตด้วยเจตคติและการตระหนักรู้นี้ เท่ากับว่าเราบรรลุสิ่งที่พระเจ้าเรียกร้อง: "ถ้าท่านไม่เปลี่ยนและเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ท่านก็จะไม่ได้เข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์" (มัทธิว 18:3)

ปกติพระคุณแรกมักจะเป็นพระคุณที่อธิษฐาน เรื่องอื่นๆ ตามมาครับ นักบุญออกัสตินเขียนไว้อย่างดี: "พระองค์เจ้าข้า โปรดเมตตาและปลดปล่อยพวกเราที่เรียกหาท่านตอนนี้ ปลดปล่อยผู้ที่ยังไม่ได้เรียกท่านเพื่อพวกเขาจะได้เรียกหาท่านและท่านจะได้ปลดปล่อยพวกเขา" ( คำสารภาพ 1:9).

เมื่อพระเจ้าตัดสินใจสร้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะให้เจตจำนงเสรีแก่พวกเขา ไม่เช่นนั้นมันจะเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาเห็นว่าสิ่งนี้จะเป็นการเปิดช่องให้กับความชั่วร้ายที่ยิ่งใหญ่ แต่ยังรวมถึงสินค้าอันยิ่งใหญ่อีกด้วย เขาตัดสินใจในขณะที่มันกำลังซื้อแพ็คเกจ

มีความชั่วร้ายมากมายในโลก ทำไม ความชั่วทางกายเป็นผลจากความเปราะบางของสิ่งมีชีวิต สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า เพื่อหยุดสิ่งเหล่านี้ พระเจ้าจะต้องเพิ่มพูนการอัศจรรย์บ่อยมาก - แต่จากนั้นพระองค์จะทรงโต้แย้งพระองค์เอง ก้าวข้ามกฎแห่งธรรมชาติซึ่งพระองค์เองทรงตั้งไว้ตลอดเวลา ความชั่วร้ายทางศีลธรรมมาจากข้อเท็จจริงที่พระองค์ประทานเจตจำนงเสรีแก่เรา ซึ่งเปิดทางดังที่เราได้กล่าวไปแล้วถึงความดีและความชั่วอย่างใหญ่หลวง อีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งเหล่านี้ใช้ปาฏิหาริย์แห่งพระคุณตลอดเวลา ซึ่งจะไม่เป็นระเบียบ และมันจะลดเสรีภาพของมนุษย์ด้วย อย่างไรก็ตาม พระองค์สามารถดึงความดีออกจากความชั่วได้มาก เช่น ความชั่วจัดหาวัสดุสำหรับความอดทนของคนชอบธรรม ความชั่วร้ายทางกายให้โอกาสสำหรับการกุศลมากมาย


พระเจ้ากลายเป็นมนุษย์: การกลับชาติมาเกิด

และเราเชื่อในองค์พระเยซูคริสต์องค์เดียว พระบุตรองค์เดียวของพระเจ้า บังเกิดจากพระบิดาก่อนทุกยุคทุกสมัย พระเจ้าจากพระเจ้า แสงสว่างจากความสว่าง พระเจ้าที่แท้จริงจากพระเจ้าที่แท้จริง ถือกำเนิด ไม่ได้สร้าง ของสารเดียวกับ พระบิดา พระองค์ทรงสร้างทุกสิ่งโดยพระองค์ สำหรับเราผู้ชาย และเพื่อความรอดของเรา พระองค์ทรงลงมาจากสวรรค์ และโดยฤทธิ์อำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระองค์ทรงรับเนื้อจากพระแม่มารี และทรงเป็นมนุษย์ (Nicene-Constantinopolitan Creed AD 325, 381)

ดังนั้น ตามบิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ เราทุกคนเป็นเสียงเดียวกันสอนถึงการสารภาพบาปของพระบุตรองค์เดียวกัน พระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้สมบูรณ์ในพระเจ้าและมนุษย์ที่สมบูรณ์ พระเจ้าองค์เดียวกันและมนุษย์อย่างแท้จริง จิตวิญญาณที่มีเหตุผลและ ร่างกาย; สอดคล้องกับพระบิดาในเรื่องความเป็นพระเจ้าของพระองค์ และสอดคล้องกับเราในเรื่องความเป็นมนุษย์ของพระองค์ เหมือนเราทุกประการ ยกเว้นความบาป ถือกำเนิดก่อนยุคสมัยจากพระบิดาในเรื่องเกี่ยวกับความเป็นพระเจ้าของพระองค์ และในวาระสุดท้ายได้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อเราและเพื่อความรอดของเราจากมารีย์ พรหมจารีผู้ถือครองพระเจ้าในความเป็นมนุษย์ของพระองค์ พระคริสต์องค์เดียวและองค์เดียวกัน พระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิด ได้รับการยอมรับในสองลักษณะซึ่งไม่สับสน ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่แบ่งแยก ไม่มีการแยกจากกัน ไม่มีจุดใดคือความแตกต่างระหว่างธรรมชาติที่ถูกพรากไปจากการรวมกลุ่มกัน แต่ทรัพย์สินของธรรมชาติทั้งสองนั้นได้รับการอนุรักษ์และมารวมกันเป็นบุคคลเดียวและสิ่งมีชีวิตเพียงตัวเดียว พระองค์ไม่ได้แยกหรือแยกออกเป็นสองพระองค์ แต่เป็นพระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิดองค์เดียวกัน พระเจ้า พระวจนะ พระเยซูคริสต์ เช่นเดียวกับที่ศาสดาพยากรณ์สอนไว้ตั้งแต่ต้นเกี่ยวกับพระองค์ และตามที่พระเยซูคริสต์เองทรงสั่งสอนเรา และตามหลักคำสอนของบรรพบุรุษได้มอบไว้แก่เราแล้ว (สภาแห่ง Chalcedon, 451)

พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา: การไถ่บาป

“และพระองค์ทรงถูกตรึงกางเขนเพื่อประโยชน์ของเรา ภายใต้ปอนติอุส ปีลาต พระองค์ทรงทนทุกข์และถูกฝังไว้” (Nicene-Constantinopolitan Creed A.D. 325, 381)

"เมื่อปอนติอุสปีลาตปกครองแคว้นยูเดียภายใต้ทิเบริอุสซีซาร์ พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราถูกตรึงที่ไม้กางเขน เมื่อถูกล้อมเป็นผู้ร้าย เยาะเย้ย โกรธเคือง และถูกทรมานในรูปแบบต่างๆ ในที่สุดเขาก็ถูกตรึงที่กางเขน (คำสอนของโรมัน)

ในการเชื่อฟังพระบิดาบนสวรรค์ของพระองค์ พระเยซูคริสต์ทรงถวายพระองค์เองอย่างเสรีแด่พระบิดาเป็นเครื่องบูชาเพื่อการไถ่ของมวลมนุษยชาติ การไถ่ถอนนี้มีองค์ประกอบพื้นฐานสามประการ 1) เนื่องจากพระเยซูคือพระเจ้า การสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนของพระองค์ (เครื่องหมายภายนอกของการเชื่อฟังอันสมบูรณ์ของพระองค์) เป็นการกระทำที่มีคุณค่าทางศีลธรรมอันไม่มีขอบเขต จึงเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า เนื่องจากเป็นการถวายบูชาในนามของมนุษยชาติทั้งมวล การเสียสละนี้จึงฟื้นฟูมนุษยชาติให้กลับมามีมิตรภาพกับพระเจ้า ซึ่งบาปได้สูญหายไป 2) เป็นการเชื่อฟังที่สมบูรณ์ซึ่งจะไม่เกิดขึ้นหากมนุษย์ไม่ทำบาป การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าการชดเชยความเสียหายที่เกิดกับระเบียบทางศีลธรรมตามวัตถุประสงค์โดยความบาป ซึ่งเป็นการไม่เชื่อฟังกฎหมายของพระเจ้า 3) ดังนั้น การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูบนไม้กางเขนจึงเป็นพื้นฐานสำหรับพันธสัญญาใหม่ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ ส่วนหนึ่งของพันธสัญญาของมนุษย์ประกอบด้วยงานการไถ่ของพระคริสต์ ผู้ทรงกระทำการแทนมนุษย์ทั้งปวง (สำหรับบทบาทที่พระแม่มารี พระมารดาของพระองค์ ดูในส่วนเรื่องมารีย์) พระเจ้าได้ทรงสัญญากับมนุษย์ทุกคนด้วยพระคุณอันบริบูรณ์ โดยผ่านพระคุณนี้ หากเราไม่ปฏิเสธโดยบาป เราได้รับส่วนในชีวิตของพระเจ้าเอง และดังนั้นจึงกลายเป็นบุตรและธิดาบุญธรรมของพระองค์ ผู้เป็นทายาทร่วมกับพระคริสต์ผู้ทรงสง่าราศีนิรันดร์ในสวรรค์

พระคริสต์ทรงฟื้นจากความตาย: การฟื้นคืนพระชนม์

เขาลงไปในนรก วันที่สาม พระองค์ทรงฟื้นจากความตายอีกครั้งตามพระคัมภีร์ (Apostle's Creed (บางส่วนในช่วงกลางศตวรรษที่ 2) Nicene-Constantinopolitan Creed, A.D. 325, 381)

เพราะข้าพเจ้าได้มอบสิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับกลับคืนมาให้แก่ท่านเป็นสำคัญ คือ ว่าพระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อบาปของเราตามพระคัมภีร์ และทรงถูกฝัง และพระองค์ทรงฟื้นคืนพระชนม์ในวันที่สามตามพระคัมภีร์ และทรงปรากฏแก่เคฟาสต่ออัครสาวกสิบสองคน จากนั้นเขาก็ปรากฏแก่พี่น้องมากกว่าห้าร้อยคนในคราวเดียว ซึ่งส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าบางคนจะหลับไปแล้วก็ตาม แล้วพระองค์ทรงปรากฏแก่ยากอบ ตามด้วยอัครสาวกทั้งหมด สุดท้ายนี้ สำหรับคนที่เกิดก่อนวัยอันควร เขาได้ปรากฏแก่ข้าพเจ้าด้วย.... ถ้าพระคริสต์ไม่ทรงเป็นขึ้นมา ความเชื่อของคุณก็ไร้ประโยชน์ และคุณยังอยู่ในบาปของคุณ แล้วบรรดาผู้ที่ล่วงหลับไปในพระคริสต์ก็พินาศด้วย ถ้าสำหรับชีวิตนี้เราหวังในพระคริสต์เท่านั้น เราก็เป็นพวกที่น่าสมเพชที่สุด แต่แท้จริงแล้วพระคริสต์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว เป็นผลแรกของบรรดาผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว เพราะตั้งแต่ความตายเกิดขึ้นโดยมนุษย์ การฟื้นคืนชีพของคนตายได้เกิดขึ้นโดยมนุษย์ด้วย เพราะทุกคนตายในอาดัมฉันใด ทุกคนก็จะมีชีวิตในพระคริสต์ (จดหมายฉบับที่ 1 ของเปาโลถึงชาวโครินธ์ 15:3-22)

พระคริสต์เสด็จกลับมาหาพระบิดาของพระองค์: การเสด็จขึ้นสู่สวรรค์

“ในวันที่สี่สิบหลังการฟื้นคืนพระชนม์ พระองค์ทรงเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ด้วยพระวรกาย ซึ่งพระองค์ได้ทรงเป็นขึ้นแล้วและจิตวิญญาณของพระองค์ ประทับนั่ง ณ เบื้องขวาของพระบิดา ครั้นถึงวันที่สิบพระองค์ทรงส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์” (อาชีพแห่งศรัทธาโดย Pope St. Leo IX, 1053)

พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ทั้งกายและวิญญาณด้วยฤทธิ์อำนาจของพระองค์เอง บัดนี้พระองค์ประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระบิดา ทรงครองราชย์ ตราบเท่าที่พระองค์ทรงเป็นมนุษย์ ในฐานะราชาแห่งจักรวาล จากสวรรค์ พระองค์ทรงส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์มาช่วยเหลือคริสตจักรของพระองค์ และที่นั่นพระองค์ทรงวิงวอนแทนเราในฐานะผู้ไกล่เกลี่ยและผู้สนับสนุนของเรากับพระบิดา พระองค์ยังคงอยู่ในคริสตจักรของพระองค์ผ่านทางพิธีมิสซาและศีลระลึก พิธีสวด พระกิตติคุณ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการประทับอยู่ของพระองค์ ร่างกาย โลหิต จิตวิญญาณ และความเป็นพระเจ้า ในศีลมหาสนิทอันศักดิ์สิทธิ์










COPYRIGHT 2022 (c) all right reserved